In Nederland zijn de wettelijke verplichtingen en richtlijnen voor werkgever en werknemer goed vastgelegd. Toch voelt het voor veel werkgevers dat de werknemer meer beschermd wordt en dat de werkgever de lasten en verplichtingen draagt. En soms kan ik dat best begrijpen.
Want wat gebeurt er als iemand werk gerelateerde klachten krijgt, bijv. omdat het werk niet goed aansluit, iemand zich niet meer op zijn plek voelt in de functie of wanneer de baan toch niet blijkt te zijn wat werknemer gehoopt had. Deze medewerker meldt zich ziek bij de werkgever, doordat de werknemer daadwerkelijk klachten ervaart (slecht slapen, gespannen voor een werkdag, verveling of gevoel van ontevredenheid kunnen leiden tot lichamelijk klachten; moe, hoofdpijn, spierklachten etc.) Maar dan?
Durf je als werknemer te erkennen waar de oorzaak ligt en dat daar ook een verantwoordelijkheid bij jezelf ligt? Heb je aangegeven waar je werk/functie schuurt en heb je gekeken naar oplossingen en/of mogelijkheden? Of verwacht je dat je werkgever het voor je oplost?
Ja, na een periode van ziekteverzuim en misschien ook wel een interventie, verdwijnen je klachten en voel je je gelukkig weer beter. Maar dan? Terug naar het werk waar de klachten begonnen? En dan?
Ik snap echt goed dat het voor een werknemer spannend kan zijn om hier zelf actie in te ondernemen, alleen jij bent echt alleen verantwoordelijk voor de keuzes en stappen die je maakt in je leven. En hoe jammer is het dan als je langere tijd niet van je werk en misschien zelfs wel van het leven geniet?
Zelf ben ik ook in deze valkuil gestapt, vanuit commitment en betrokkenheid bij de werkgever waar ik lang werkte, voelde het als falen als ik mijn baan zou opzeggen. Ik had meerdere malen aan de bel getrokken. Niet dat ik inhoudelijk mijn werk leuk vond, maar er waren zoveel neventaken bijgekomen waarbij je je kon afvragen of het bij mijn functie hoorde en dat ik langzaam het gevoel had dat ik verzoop. Ik heb dit meerdere malen aangegeven, maar er was geen verandering. Tot ik jankend achter mijn bureau zat en dacht wie is hier nu gek? Voor wie doe ik dit? En nog belangrijker; hoe leuk vind ik mijn werk eigenlijk nog wel echt?
Ik heb de sprong in het diepe gewaagd en nog geen dag spijt gehad. Jammer genoeg, voel ik dat ik qua energiebalans nog steeds herstellende ben. Maar wiens schuld is dat…. Mijn ex-werkgever of eigenlijk die van mezelf?
Reactie plaatsen
Reacties