Ik werk inmiddels al wat jaartjes als verzuimspecialist. Recent kwam de workaholic (of roze verzuim*) ter sprake/langs, ditmaal had ik meer persoonlijke kennis van de werknemer. Dit maakte het dat de situatie door mijn hoofd bleef spoken en ik in gesprekken me meerdere malen achter de oren heb gekrabd.
De medewerker in kwestie was de meeste loyale, gedreven medewerker die je je maar kunt voorstellen. Altijd ruim op tijd en blijven tot het werk af is. De hele dag aan het ‘rennen’ om het werk goed te kunnen doen en ook collega’s “goedbedoeld” helpen. De ideale werknemer hoorde ik de werkgever in een gesprek zeggen….
Maar wat ik zag was een werknemer die zichzelf totaal voorbij loopt; kwetsbaar en onzeker. Met behoefte aan bevestiging en niet stil kunnen zitten, omdat er dan te veel gedachtes binnen kwamen vanuit een privé situatie. Een medewerker die hard aan werk is, terwijl collega’s zich gingen irriteren omdat ze goed bedoeld werk ging overpakken of ging adviseren, terwijl zij het werk net zo goed konden.
Maar wat ik ook zag was iemand waar het qua gezondheid helemaal niet goed mee ging. Non-verbale signalen; schichtige ogen, onrustige handen. Een vermoeid gezicht en een onverzorgd uiterlijk.
Elk gesprek over haar welzijn, gezondheid en belastbaarheid werden bijna agressief neergeslagen door haar. Wat doe je dan als werkgever? Blij zijn met zo’n gedreven werknemer? Laat je los of blijf je zorgen maken over de gezondheid van de werknemer? En hoe vaak blijf je het gesprek aangaan?
Bij deze werknemer was geen ruimte voor gesprek. Inmiddels werkt ze bij een andere werkgever. Ik hoop oprecht dat ze daar goed van haar zorgen, ook als onverhoopt haar gezondheid haar in de steek laat, omdat ze te lang onder druk heeft gestaan….
Reactie plaatsen
Reacties